| |
Titel: Toondoof..! Hopeloos..?
Datum: 08-07-2010
Auteur: Charles Vermeer |
 |
Je hebt ze in veel koren: zogenaamde “brommers”, ofwel mensen die de toonhoogte niet goed kunnen vinden.
Meestal komt er veel afkeuring door de omgeving. Het begint soms al vroeg op school:
“Houd jij je mond maar, jij kunt niet zingen!”
Of een moeder tegen haar kind: “Die rotstem heb je van je vaders kant”…
Ja dat klinkt hard allemaal, maar ik heb het opgetekend uit de monden van diverse “probleemgevallen”
Alhoewel ik die laatste benaming liever niet gebruik, want met de juiste begeleiding kan een groot deel van de brommers vocaal weer veilig “de weg op”!
Het is dan ook jammer, dat veel mensen meteen het stempel krijgen van “afgeschreven voor de toekomst” :Mond houden en nooit meer open doen!
Als je in de kerk zit of voor het eerst in een koor en mensen draaien zich om, om te kijken wie er met het zingen zo ontzettend naast zit, dan wil je weleens heel onzeker worden over je vocale kwaliteiten.
Als gezinsleden, medekoorleden of onderwijzers je fronsend aankijken zodra je begint te zingen, ga je denken dat er iets heel erg mis is met je zingen..
Het gevolg is, dat je niet meer goed luistert: je verliest het vertrouwen in je gehoor en je muzikaliteit. Door de onzekerheid wordt het zingen nog moeilijker.
Je hoort dat je niet goed zit, maar je kunt de oplossing niet vinden..
Vaak blijven brommers in de laagte hangen en weten niet hoe ze hoger moeten als ze dat willen. En harder zingen helpt niet of maar een beetje!
Sommige brommers zingen na afkeuring van hun omgeving helemaal nooit meer, zoals de 50-jarige vrouw die de sneer van haar moeder, toen zij 10 was, al 40 jaar als een last met zich meedraagt.
Laat die vrouw nu een prachtige stem hebben…was haar moeder jaloers?
Echte toondoofheid komt maar heel sporadisch voor. Sommige mensen weten van nature de hoogte niet te vinden, maar kunnen dat wel leren.
Mensen weten niet op welke knoppen ze moeten drukken om wat ze graag willen zingen op de goede toonhoogte tot klinken te brengen.
Voor ons zangpedagogen is er zeker een taak weggelegd om “toonzoekende mensen” hun stem te laten (her)ontdekken en ze weer plezier te laten beleven aan het zingen.
Zelfs in koorverband.
Veel laten luisteren, oefeningen eerst mee zingen en tonen laten overnemen van de menselijke stem. Dat is meestal makkelijker dan van een instrument zoals de piano.
Je ziet blijde gezichten als je mensen weer zelfvertrouwen kunt geven in hun zingen.
Want zingen is nu eenmaal heerlijk om te doen, ook voor brommers en ex- brommers..!
Charles Vermeer
 |
